♡◊ การเดินทางของเจ้าปูน้อย ◊♡

Once in a life time ....ครั้งหนึ่งได้ดูคอนเสิร์ตเฮียๆ ฝันเป็นจริงแล้ว รอมาก็ 2 ปีแล้วนะ

ไม่เคยคิดว่า จะได้เห็นเฮียๆทั้ง 6 มาเต้นพร้อมกันตรงหน้า ... จะจำวันที่ 19 สิงหา 20006 ไปให้นานแสนนาน

- 17 สิงหาคม 2006

ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกว่า ถึงแล้วหรอถึงวันนี้แล้วหรอ ตื่นเต้นมากๆที่จะได้เจอเฮียๆ พร้อมกัน 6 คน

อารมณ์ตื่นเต้นกันมาหลายวัน ตอนเช้า ตื่นแอบเลท แล้วก็จะต้องไปสนามบินพร้อมอุ้ม

มีกระทบกระทั่งเเล็กน้อยเพราะอุ้มติดสอบเราก็กลัวไม่ทันเพราะต้องไปทำเรื่องเข้าเกต

ที่ต้องขอบคุณพี่อ้วนด้วยนะคะ นัดเจอโบว์ เกฟ อุ้ม ที่ BTS อโศก แล้วก็นั่งแท็กซี่กัไปสนามบิน

พอไปถึงเซ็นๆใบขอไปชำระภาษี (ตามดารา 55+) กำลังจะเดินไป และแล้วพี่แว่นคนนั้นที่เป็น

คนทำเรื่องเค้าก็หายไปพักเที่ยง ทั้งๆที่มันยังไม่ถึงเลยนะคะพี่ อีก 10 นาทีๆ T^T

แค้นใจมากๆ เฮียๆ landing 12.50 น. แต่คุณพี่แว่นกลับมา 13.00 น. พี่คะ ใจหนูไม่อยู่กับตัวแล้ว

หลังจากทำใบเสร็จอิชั้นและอุ้มก็รีบวิ่งเหาะลงไปข้างล่าง เข้าไปเซ็นๆตรวจกระเป๋า แล้วก็เข้าไปรอๆ

เดินเข้าไปเจอคนจีนกับคนไทย(ที่หน้าตาคุ้นๆว่าเป็นเด็กเอฟ มีคุณลุงเป็นจนท.ในนั้น)

อีคุณคนจีนเนี่ยก็ช้งเช้งเสียงดังมาก จนคิดว่ากลุ่มนี้ล่ะ ต้องกรี๊ดกร๊าดตอนเฮียๆออกมาแน่เลย

ยืนรอๆอยู่นาน สักพักก็เห็นทีมงานกู้ดออกมาเอากระเป๋ากัน ฮ่าๆๆ เห็นแล้วๆ....

เก้าอี้ๆ 6 ตัว อ้ากก wild eyes ....ไอ่ปู " ซูมมมม เมิงงง ซูมมมม สติ้กเกอร์กู้ดด้วย "

เหมือนคนบ้าเลย -*- พวกเราก็ชิวๆ กันต่อ แดนเซอร์สแตนด์บาย สตาฟฟ์กู้ดหน้าโหด

เดินไปมาผ่านมาผ่านไป แต่ก็ไร้ซึ่งวี่แววเฮียๆ ...โทรศัพท์ก็ดังเป็นระยะๆ จากคนข้างนอก

ยืนรอ อยู่นานจนบ่ายสอง เริ่มเห็นความเคลื่อนไหวจากข้างบน อุ้มเริ่มซูม

แหะๆ ...แอบเห็น คุณพี่ต. มองหน้าเรากับอุ้ม ประมาณว่า โผล่เข้ามาได้ไง -"-

.

มาแว้ว....ลงบันไดเลื่อนมาคนแรก แอนดี้ >////< งั่กกก ตามมาด้วยมินมิน ที่ถือพัดโขกหัว

คนที่ยืนข้างๆแอนดี้ -*- ... จิน ซอง และ ลุง ลงมาแล้ว เรายืนนิ่งๆรอเค้าเดินมา

แอนดี้เดินมาตรงหน้าเลย ... ขาวมากๆ ปากแดง หน้าหวานมาเลย พลั่กกก โอ้ยยย -*-

คุณพี่การ์ดชนหนูติดรถเข็นกระเป๋า... แต่สติยังอยู่จ้องหน้า โอปะ ทั้งหลายต่อ

มินมิน...หน้าชิวมาเลยค่ะ เคยมาเลย ชิวตลอด ไอ่ปูก็เลยชิวด้วย มองผ่าน โอะ คนต่อมานี่สิ

จิน.... โค-ตะ-ระ หล่อออ.อ่อออ.อ่ออ ใส่เสื้อแขนกุดกล้ามบึ้ก โอ้ย กระเดือกจินทิ่มลูกกะตาอย่างแรง

ซอง...ก้มงุดๆเช่นเดิม ด้วยความที่เห็นมาแล้ว และไม่ใช่คนโปรดจึงรีบมองหาลุง

ลุงงงงงง(ดงวาน)....ใส่เสื้อลายๆ เดินอมยิ้มตามหลังมา ลุงหล่อมากๆ มีรัศมีใจดีอยู่ทั่วตัวลุง 55+

หายไปหนึ่ง...ไม่ใช่ว่าลืมเค้านะคะ แค่เป็นคนที่รักน้อยที่สุด ฮ่าๆ อีทีย่า ~~ จะมาพรุ่งนี้ค่ะ

หลังจากนั้น เริ่มรู้สึกว่า ต้องวิ่งแล้วล่ะ เพราะเราต้องออกช่อง 2 ขณะที่เฮียๆ ออก 1

รู้สึกตัวได้ว่า อุ้มมี่ หายไป ...เอ่อ ไม่เป็นไรคงไปเจอกันข้างนอก แล้วก็จริงๆ

พอวิ่งถลาออกไปจ๊ะเอ๋ กับ ไอ่อุ้ม เท่านั้นล่ะ ได้ยินเสียงสักคนในแก๊ง ... อุ้ม ออกมาแล้ว

เรากับอุ้มออกมายืนด้วยกัน รอเฮียๆ เสียงกรี๊ดก็กระหึ่มมมม

เฮียๆออกมาโพสต์ท่าให้ถ่ายรูปแป๊ปเดียว...ทุกๆอย่างก็ผ่านไปด้วยความรวดเร็ว..ไหลๆขึ้นรถไปเลย

ฮี่ๆ แอบเห็นคนรู้จักในฝูงชน...เรารู้นะว่า ท่านเป็นใคร

หลังจากที่สนามบินพวกเราก็นั่งแท็กซี่เดินทางต่อไป ดุสิต เข้าไปยืนเกะกะๆให้พนง.

เค้าไล่ไปไล่มา เริ่มทนไมได้ ไปดีกว่าเพราะคนเยอะกลุ่มเราเลยจับกลุ่มคุยไม่ค่อยได้

ต้องแยกกันเลยเคลื่อนทัพไปเติมพลังกันที่ Mc สีลม ทั้งกินทั้งเม้าท์กันสนุกสนาน

เหมือนได้กับมารวมตัวกับครอบครัวเดิมๆอีกครั้ง... ว่าแล้วยังคงนึกถึงตอนที่รอเว่นที่พัฒน์พงศ์

แล้วนั่งกินแมคกันเพื่อรอเวลา 4 ทุ่มที่กะว่า พี่แกกินข้าวเสร็จแน่แท้และต้องเดิน...

(วกเรื่อง เว่นอีกแล้ว -*- ) ... กินๆกันจนเริ่มเย็นต้องแยกย้ายกันกลับบ้าน

ก็เดินกลับเข้าโรงแรมอีกรอบเพราะต้องเอาแบนเนอร์ไปฝากที่ล็อบบี้ให้พี่บี

เราเซียม พี่ลิน โบว์ เกฟ ก็เดินกลับไปใหม่พร้อมกัน เข้าไป เอ๊ะ ตัวอะไรเด้งๆผ่านหน้าลิฟท์

จินนี่หว่า .... อีกไม่นานหลังจากนั้น ลุงๆๆ ยืนอยู่หน้าลิฟท์ สภาพลุงดงวานแปะมากๆ

เหมือนไปเต้นแอโรบิคมา -*- กางเกงขาสั้น เสื้อยืด รองเท้าผ้าใบ หมวกไหมพรม ยืนอยู่หน้าลิฟท์

ด้วยอาการที่ว่า เข้าตัวไหนดีกว่า มองไปมองมา มีตั้ง 4 ตัว - -" พวกเราก็พยายามบอกไอ่จ้า

นั่นไง...ลุง ไอ่จ้าก็ยัง คง งง ไหนๆๆๆ แปะหน้าลิฟท์อ่ะจ่ะ คนหล่อๆเมื่อบ่ายหายไปไหนวะ

ทำไมเหลือแต่อาแปะแอโรบิคอ่ะ ฮ่าๆ หลังจากนั้นก็แยกย้ายกลับบ้าน...วันรุ่งขึ้น

ไอ่ปูมีสอบ TM...ทั้งๆที่สมองเนี่ยไปแล้ว อ่านหนังสือไม่รู้เรื่อง โทรศัพท์ดังตลอด - -"

โอปะ คะ คราวหลังมา อย่ามาตอนหนูสอบได้มั้ย... จะตายเอา TT_TT

ได้เห็นเสื้อที่ทำให้เฮียๆ ไอ่โบว์เพิ่งเอามาจากร้านสดๆร้อนๆ .... โปรเจคที่เดินเรื่องกันอยู่หลายวัน -*-

... เป็นชื่อเฮียๆ ภาษาเกาหลี อังกฤษ ไทย แหะๆ แอบขโมยรูปมาจากบลอก 77

ข้างหลัง...ชอบข้างหลังมากๆ

ไม่รู้เหมือนกันว่าเฮียๆได้ของรึยัง..แค่ได้ให้ก็พอใจ แต่ว่า ริบบิ้นน่ะค่ะ แกะแล้วอยากจะบอกว่า

เอามาคืนพวกหนูก็ได้นะ เพราะว่า .....มันแพง >.<" !!!

ปิดท้ายรูปนี้ก่อนออกจากโรงแรม ชอบจังเลย เหมือนถ่ายปกกันเลย

แต่ได้ข่าวว่า นั่นน่ะค่ะ....มันหน้าห้องน้ำ 55

...วันแรก ความรู้สึก ตอนออกมาตกใจคนมารับเยอะมากๆ...เฮียๆคงดีใจนะ ถึงแม้ว่าจะไม่เท่าที่อื่น

ก็ตาม แต่ประเทศไทยที่ไม่เคยโปรโมท ....แอบเห็นว่า แอนดี้สะดุ้ง ตอนเดินออกมา.. ลุงก็โบกไม้

โบกมือตลอดทางราวกับนางงาม วันแรกแฮปปี้ แต่ก็รู้สึกเครียดเพราะวันรุงขึ้นสอบ...ชะตาชีวิต

ไอ่ปูจะเป็นไงต่อไป...โปรดติดตาม

วันแรกก็จบลงด้วยประการฉะนี้.. TO BE CONTINUE