♡◊ การเดินทางของเจ้าปูน้อย ◊♡

18 สิงหา 2006

วันนี้ คือ วันศุกร์ ...มีสอบวิชาเอก TM เมื่อคืนเราอ่านหนังสือแล้วนะ แต่อ่านไม่รู้เรื่องเลย T^T โทรศัพท์ก็ขยันดังจั๊ง ดังได้ตลอดเวลา T^T ... สอบ สอบ สอบ

ตื่นเช้ามาสิ่งแรกที่คิด ที่ดุสิตจะเป้นไงบ้าง เพื่อนจะเป้นไงบ้าง จิตใจมันไม่ได้จดจ่อกับเรื่องสอบเลยซะนี่ ...ดิชั้นก็นั่งๆ อ่านไปสิ อ่านๆ เข้าหัวรึเปล่าไม่รู้ เช้านั้น จ้าก็โทรมาบอกว่า บัตรมีต เราให้แกนะ เราก็อึ้ง อยากไปนะ แต่ว่าลำบากใจจริงๆ

ในห้องสอบ... เฮ้ออ กุทำไมได้ว่ะ สารภาพ 6 ข้อ ทำได้ 3 ไอ่ 3 ที่ทำได้ก็ไม่ใช่ว่าถูกเต็มร้อย คราวนี้หลายวิชามากๆที่ทำไมได้..เอาง่ายๆ ไม่เต็มที่ ผิดไปแล้ว ผิดจริงๆ รู้ว่าผิด คราวนี้เป้นบทเรียนที่สำคัญ จะต้องอ่านหนังสือตลอดเวลาแล้วล่ะ รู้ตัวเองอยู่นะ ในห้องสอบคิดวนไปวนมาตลอด ยังจำได้ตอนที่อ่านหนังสือ ก่อนสอบไม่กี่วันยังวิ่งๆเรื่องแบนเนอร์ กับ เสื้ออยู่เลย แต่ว่าถ้างานไม่จบ เราก็ทำอย่างอื่นไม่ได้ ....เป็นคนแบบนี้ทำไงดีวะ -*- คิดไปคิดมาจนคิดว่า ไม่อยู่แล้วว่ะ ห้องสอบ อยู่ไปก็คิดไม่ได้ จ้องข้อสอบจนทะลุ ไอ่ทฤษฎีของ fay ที่ถามก็ไม่ได้เด้งออกมา ส่งไปเหอะ และแล้ว ก็ออกจากมหาลัย ไปถึงดุสิตบ่ายสามเป๊ะ ด้วยจิตใจอันห่อเหี่ยว

พอไปถึงเจอ อุ้ม โบว์ แพร์ ... เราก็รู้ว่า จ้าเข้าไปแล้ว ตาลก็ได้เข้าไปแล้ว อุ้มยื่นบัตรคอนเสิร์ตที่ต้องเอาไปลงทะเบียนมีตแอนด์กรี๊ดให้.. เรามองแล้วรับมา เราอยากเข้าไปนะ อยากมากๆด้วย ... เราเหนื่อยมากๆกับคอนนี้ เจอมาหลายอย่าง แต่พอมองไปเห็นเพื่อนอีกคนนั่งอ่านหนังสืออยู่ เราอยากให้เพื่อนๆทุกคนได้เจอเฮียๆเหมือนกัน เพราะไม่รู้ว่าหลังจากครั้งนี้แล้วจะได้เจอเฮียๆอีกเมื่อไร แต่ในใจยังนึกตลอดเวลา เมื่อวานได้คุยกับอุ้มก็ยังคุยกันว่า เราคงให้แพร์ เพื่อที่จะไม่มีปัญหาอื่นๆตามมา ตอนนั้นเราก็คุยอีกรอบ แล้วเราก็ให้ไป..ความสุขของเพื่อนของเราก็ต้องแชร์ๆกัน เราคิดว่าไม่เป็นไรหรอก เรากับเจอเฮียๆใกล้ในเกตมาแล้ว ยังไงตาล แพร์ จ้า สามคนนี้ ต้องได้ ถึงเราจะได้ แต่เราก็ต้องให้ ... นี่คือ คติ ของเรากับอุ้ม... เมื่อวานเราถึงตัดสินใจเข้าเกตไงล่ะ

แต่ผล...หลังจากให้ไปแน่นอน เราเสียใจ พูดไปพูดมาบิวท์แล้วนึกถึงวันนั้น... เกฟ แป้ง ก็ได้เข้ามีตกับอิชิ เหลือโบว์ที่ยังไม่ได้เจออีกคน...เราก็คิด ทำไงดีวะให้ไอ่โบว์ได้เข้า ...ทุกคนเหนื่อยกันมาก อยากให้ทุกคนได้ของขวัญการเจอเฮียๆ เรารู้ว่ามันเป็นของขวัญชิ้นล้ำค่ามากๆ... ต้องขอบคุณโบว์ กับ เกฟ ด้วยนะ ที่อาสาทำป้าย HBD JUNJIN อันนี้ให้

แถมยังช่วยวิ่งเรื่องร้านพิมพ์เสื้อด้วย ไปแบกบลอกแต่เช้า นอนตีสี่ตีห้าหลายวัน ... บิวท์กันไปบิวท์กันมา คุยไปคุยมา ไอ่ปูก็ต่อมน้ำตาแตก ร้องไห้มันตรงนั้นล่ะ T^T อยากเจอแอนดี้ อยากเจอเฮียๆ ฮือๆ ใกล้แล้วเริ่มสะอื้นๆร้องหนักเข้าๆ ก็เริ่มมองหาทิชชู คุ้ยกระเป๋า หาไม่เจอเลยเงยหน้ามาบอก อุ้ม กับ โบว์ ว่า แก ไม่มีทิชชู่อ่ะ... ปึง.. ไอ่โบว์ กับ อุ้ม หัวเราะ กันนั่นล่ะ เราก็หัวเราะทั้งน้ำตา มันบอกว่า เหมือนคนเดินๆอยู่แล้วตกหลุม -*- อนาถจิงกรู พอเลิกร้องได้..

ก็คุยเครียดต่อเรื่องเพื่อนผอง อุ้ม เรา โบว์ อยู่กลุ่มเดียวกัน.. กลุ่มที่ม.พ. วันนี้ เพื่อนนัดกันตอน 3 โมง แต่เพื่อนคะ เวลามันชนอ่ะเพื่อน เรารักเพื่อนนะ แต่เราขอเลือกเฮียๆก่อน ขอโทษจริงๆ ไม่ใช่เราไม่รักพวกแก เราก็รู้ด้วยว่าพวกแกเคือง พวกแกอาจคิดว่า เราเห็นดาราสำคัญกว่า แต่ว่าเค้าไม่ได้มาไทยบ่อยๆนะแก เข้าใจเราหน่อยเหอะ T^T

หลังจากนั้น เพื่อนๆทุกคนออกมา ก็ออกมาเล่าๆ.. เรารู้สึกดีที่ทุกคนมีโมเมนต์กับเฮียๆแตกต่างกันไป เราแชร์กันแค่นี้เราก็พอใจ .... วันนั้น ที่เราร้องไห้เพราะ รู้สึกว่า วันนั้นเรารู้ว่าเราจะไม่ได้เจอหน้าเฮียๆทั้งวัน มันก็จริงๆ เรา อุ้ม เซียม ไม่ได้เจอเลย แต่ก็โอเค ชิวๆ อิอิ ไม่คิดมาก ก็คือ ไม่คิด อารมณ์ตอนนั้น คือ เห็น งาน แฮนด์เมด ที่พี่แคททำให้จิน เป็นงานแปะๆ แล้ว คิดอยู่ตลอดว่า จะต้องเอาไปใส่กรอบ เพราะพี่แคทอยากใส่ อีกอย่างใส่แล้วมันยิ่งดูมีค่ามากๆ... พอ สัก 6 โมงทุ่มนึง เรากับเซียมเลยเดินออกไปหาซื้อกรอบรูป ...เดินกันไปเดินกันไป เจอร้านถ่ายรูปเลยถามเค้าว่ามีมั้ย ... พี่เค้าบอก น้องต้องไปทำที่บางรัก ไม่ก็บ่อนไก่ T^T ไม่ได้หรอกค่ะพี่ พรุ่งนี้วันเกิดเค้าแล้ว ... คุยกับเซียมว่า จะไปดูที่แมคโครออฟฟิศ.. เดินไปจนถึงจนได้ จากดุสิต แต่มันไม่มีง่า พอขาเดินกลับมาเนี่ยสิ รู้สึกว่า มันไกลจังวะ.. เพราะเดินตอนมามันมีจุดมุ่งหมายว่าต้องหาให้ได้ พอกลับเลยแอบหนักหนา ระหว่างเดินทาง ผ่านหน้าร้าน missha เค้าก็ดันเปิดคลิป LL Season1 ชินฮวา ซะด้วยว่ะ 555+ ลุงกำลังร้องเพลงเต้นได้ที่เลย กร้ากกก เรากับเซียมเลยยืนหัวเราะกันอยู่หน้าร้าน พี่เปิดคลิปได้ใจหนูจังค่ะ หลังจากนั้นก็มาเจอจ้า พี่ลิน ก็แยกย้ายกันกลับบ้าน นัดหมายกัน ว่า พรุ่งนี้จะมาเจอกันที่ดุสิตก่อน เพราะน้องเซียมจะเอารูป HBD ที่ทำให้จินไปทำที่ homepro พรุ่งนี้เลยต้องหาทางฝากให้จิน ... พรุ่งนี้แล้วสินะ

19 สิงหา 2006

นัดเจอกับน้องเซียมที่ MRT ก่อน แล้วก็เข้าไปที่ดุสิต แต่ว่าของขวัญจินเนี่ยไม่ได้เป็นอย่างที่คิดไว้ เพราะเค้าไม่มีไอ่แผ่นพลาสติก เรียกว่าไรไม่รุ -*- เลยต้องซื้อแบบบอร์ดที่ใช้หมุดปักได้ แล้วก็เอาพีวีซีใสปิดเอา ... เอาวะ ยังไงก็ได้ ขอให้มันเป็นชิ้น ไม่ไปเป็นม้วนๆ สองคนเดินไปในโรงแรมพยายามหาที่ทางในการประกอบ ไอ่แผ่นนี้ไปนั่งที่ล๊อบบี้กันสองคน นั่งกรีดแผ่นพีวีซี กรีดไม่เท่าไร ตอนดึงสติกเกอร์ออกมันก็ดังแคว่กกก แคว่กกก อายเค้าชะมัด - -" แต่ก็สำเร็จ นั่งชื่นชมกันอยู่สองคน แต่ดั้นไม่มีกล้อง อนาถมาก ...สายตาก็สอดส่าย mr.ryan อยู่ไสๆ อ่อ เห็นแล้ว น้องเซียมเลยรีบวิ่งไป เอาให้เค้า เกือบแล้วมั้ยละ เค้าจะออกจากโรงแรมไปอิมแพคแล้ว ถ้าไม่ได้ให้ คงจะรู้สึกแย่มากๆ... ไม่รู้ว่าจินจะเห็นรึเปล่า เพราะเช้านั้นเฮียๆคงออกจากโรงแรมแล้ว แต่ไม่เป็นไร อย่างน้อยได้ส่งไปแล้วล่ะ เห็นแล้วว่า พนง. เอาขึ้นห้องไปแล้ว เท่านี้ก็พอใจ .. หลังจากนั้นเพื่อนผองทั้งหลายก็มาถึงตามนัด ก็ออกเดินทางไป อิมแพค เมืองทอง

ไปถึง ก็ไปนั่งกันอยู่ตรงแถวๆร้านโออิชิ ตรงหน้าประตูเกต 1 วุ่นวายเล็กน้อย เมื่อพอเราเริ่มลงรากปักฐาน มีสตาฟฟ์มาถามตลอดเวลาว่า ทำอะไรครับ.. ตรงนี้ประตูไม่เปิด วุ่นวายกันอยู่พักใหญ่กว่าจะเคลียร์ได้ ก็ผู้จัดเค้าให้หนูอยู่นี่นิคะ -*- ... หลังจากนั้นก็วุ่นวายหนักกว่าเดิม เมื่อ ขบวนคนจีนที่ยกทัพข้ามน้ำข้ามทะเลมาดูชายในตำนานทั้ง 6 เค้าก็เริ่มวุ่นวาย เพราะทุกคนต้องการจะเข้าก่อน พวกเราเริ่มประสาทกิน T^T @$SG)*%$% อ้าก อะไรวะ ฟังไม่รู้เรื่อง ดีที่ จจบ. พูดจีนได้ และยังมีคนจีนที่คุยได้ แต่กระนั้นก็ยังคงวุ่นวายอยู่ดี จากที่นัดหมายว่า ให้มาลงทะเบียนเอาคิวผูกริบบิ้นแล้วเข้าพร้อมกัน ก็ต้องต่อคิวเรียกคนที่มาลงชื่อก่อนหลัง ขอบคุณพี่คนนั้นมากๆ ที่จัดแจงช่วยพวกหนู เราก้เอาล่ะ ชีวิตผูกพันกับแผ่นรายชื่อเน่าๆ คอยตรวจดูเบอร์บัตร ว่าเค้าซื้อกับ Shinhwathailand รึเปล่า ตัดริบบิ้น จจบ. เขียนเบอร์ลงริบบิ้น พร้อมกับ สนทนากับคนจีนช้งเช้งๆ เป็นระยะๆ ทั้งจีน ไทย อังกฤษ ก็พูดจาวุ่นวายกันอยู่ตรงนั้น ข้าว ก็ไม่ได้กิน แต่โชคดีต้องขอบคุณพี่ๆมากนะคะ ที่ซื้อมาให้ ^ ^ ความวุ่นวายยังคงดำเนินไปเรื่อยๆ จนถึงการเรียกรายตามคิวที่ลงไว้ ตอนนี้เริ่มไม่ใช่หน้าที่ไอ่ปูแล้วสิคะ เราเริ่มเดินหนีไป เพื่อรอคนที่ยังไม่มาเอาริบบิ้น ส่วนอุ้ม จ้า ก็วุ่นวายกับการเรียกคน ตามหมายเลขเพื่อเรียงคิว.... แอบเห้นพี่ออย ใช้เสียงตะโกนมากๆ ขอบคุณพี่ออย มากๆเลย วันนั้นต้องขอบคุณพี่ๆทุกคนจริงๆที่ช่วยกัน ลำพัง เรา อุ้ม จ้า แค่มองหน้ากัน ก็รู้สึกเหมือนจะร้องไห้แล้ว จนถึงเวลาเข้าฮออล์ พวกเราก็เข้าไปทีหลังสุด... พอเข้าไปถึง ก็จับจองพื้นที่ แม้ว่าจะอยู่หลังก็ไม่เป็นไร เราก็เห็นเฮียๆเหมือนกัน เริ่มนั่งลงกับพื้น อารมณ์ตอนนั้น ที่เหลือเยอะมาก วิ่งเล่นได้ พวกเราเริ่มเป็นอารมณ์กลับมากลับมาเครียด จิกกบาล ชิว -*- คนเริ่มทยอยเข้ามา แต่ฮออล์มันก็โหวงมากๆ เอมวีก็ยังคงเล่นเพลงแล้วเพลงเล่า เราก็ร้องเพลงกรี๊ดบ้าง เริ่มแซวเฮียๆ ให้เอาลีมูซีนมาจอดตรงนี้ แล้วค่อยเดินขึ้นเวที - -" แต่ทุกคนเริ่มปลุกใจตัวเอง เอาวะ ทำให้ดีที่สุด กรี๊ดสุดๆ ร้องเพลง เอาให้มันที่สุดแล้วกัน ทำให้เฮียๆรู้ว่า รักนะเว้ย (อ้วกก)จนเค้าเริ่มให้คนลงมาอยู่ตรง 3500 กับ 2500 แล้วปิดไฟข้างบน เอาวะ ครึ่งฮออล์ก็ยังดีเฟ่ย กับการที่ไม่เคยโปรโมทเลย ...คอนเริ่มแล้วไฟหรี่ลง เพลงสรรเสริญขึ้นแบบอลังการมาก คนไทยเงียบ แต่เสียงกรี๊ดของคนต่างชาติ หรือ คนไทยด้วยก็ไม่รู้ ยังคงดังต่อไป เพราะเห็นเฮียๆ ใส่ชุดทองๆ อยู่ลิบๆ เริ่มแล้ว คอนเสิร์ตที่รอคอยกันมานานนับปี ... วันนี้พวกเราได้ดูด้วยกัน มีแค่เฮียๆกับพวกเราแฟนเพลง...ตอนแรกก็เห็นนะว่าเค้า แอบหน้าแป้วกัน แต่พอ สัก 2-3 เพลงผ่านไป ก็โอเคขึ้น ทุกคนกรี๊ด ส่งเสียง เอนจอยกันมากๆ ไปมาๆ หันไป ไอ่อุ้ม น้ำตาไหลตลอดเวลา ... เพลงที่เฮียๆขึ้นมาร้อง เราประทับใจทุกๆเพลง แต่ที่ยังตรึงใจมากๆ คือ midnight girl โซโลของซอง สะกดคนได้ทั้งฮอลลจริงๆ ทุกคนเงียบ เสียงสวรรค์จริงๆ แถมเพลงนี้เป็นเพลงที่เราชอบมากๆ แม้ว่าตอนแรกๆจะร้องตามแต่สักพักก็เงียบเพราะอยากฟังเสียงซอง หลังจากนั้นก็มินมิน ออกมากับเพลง battle กับ bump แหม ให้ตายเหอะ ประทับใจพี่แกมากๆถึงมากที่สุด เต้นเกินค่าจ้าง พวกเรายังคงตะโกน โค้ดกันเหมือนเดิม แม้ว่าจะเป็นแค่กลุ่มเล็กๆแต่ก็หวังว่า มินมิน จะได้ยินนะ พอถึง brand new เนี่ยเป็น perf ที่อยากดูที่สุด เต้นกันแบบสุดยอดเลยจริงๆ ไม่ผิดหวังเลย ประทับใจกับท่าเขย่านมของพี่แดนเซอร์มากๆ เอิ้กๆ ... แต่ที่ไม่กล่าวถึงคงไม่ได้ เพลง Once in a life time เพลงหนึ่งกระหึ่มจริงๆค่ะท่าน ประทับใจอีกแล้ว T^T เล่นไปๆเหมือนเวลามันสั้นนัก... เอริคก็บอกว่า c u next time คอนจบแล้วหรอ ไม่เอานะ ทำไมไวจัง อังกอร์ๆ ชินฮวา ๆๆๆๆ เสียงแม้จะไม่ดัง แต่เราก็ตะโกนสุดเสียง แล้วเค้าก็ออกมาใหม่ พวกเราเริ่มตัดสินใจ ไม่รู้ล่ะ คิวเค้าตรงไหนไม่รู จบเพลงนี้ ต้องร้อง HBD ให้จินแล้วล่ะ พอจบเพลง Shooting star ก็เอาเลยค่ะ ยกป้าย แล้วร้องเพลงเลยดีกว่า ทุกคนก็ประสานเสียงกัน ร้องเลพงวันเกิดให้จิน แม้ว่าจะเป็นเพลงวันเกิดที่มั่วไปนิด มีทั้งภาษาเกาหลี ทั้งอังกฤษ แต่เราก็เห็นว่าเค้าหน้าเหวอ และ งุนงง มีแดนเซอร์ยกเค้กออกมาให้ ขอโทษนะคะ ที่ผิดสคริปต์แต่อารมณ์แบบว่า กลัวเข้าไปไม่ทันร้อง ไม่รู้จะจบตอนไหน กลัวมากๆ T^T

พอร้องจบ ก็ไม่รู้เหมือนกันหรอกนะ ว่าจินพูดอะไร วันนั้นทั้งงาน ฟังใครไม่รู้เรื่องเลย เนื่องจาก อยู่ข้างหน้าระบบเสียงไม่ค่อยดีเท่าไร อีกทั้งเฮียๆพูดเกาหลี เลยไม่สามารถสดรับฟังเกาหลีได้ -*- เพลงสุดท้าย How do I say ทุกคนน่ารักมากๆ วิ่งพล่านทั่วเวทีใส่หูกระต่าย หูหมีกัน ดังรูป ...และมินมิน ก็หยิบขวดน้ำ เปิด และยกขึ้น สาดดดดดดดดด..... -*- เราพูดกับอุ้ม เฮ้ยๆ สาดว่ะ อย่าน้า หลบ แต่ก็ไม่พ้น โดนน้ำมินมิน เข้าจังๆ เฮ้ออ แกจะสาดทำไม เปียกเว้ย .... จบเพลง เฮียๆก็พูดสั่งลาเล็กน้อย ซองบอกว่า I'll miss u ถ้าคิดถึงกันจริง ก็กลับมาด้วยเหอะ...เค้าเดินไปแล้ว เราเห็นแต่หลังเฮียๆ ทุกคนโบกไม้โบกมือ เป็นการจากลา เราเริ่มมองหน้ากันทีละคนสองคน น้ำตาเอ่อ ... คอนเสิร์ตวันนั้นจบลงด้วยความประทับใจและน้ำตา ... เหนื่อยมานานสิ้นสุดแล้วสินะ คอนจบแล้ว เราได้ดูคอนเสิร์ตชินฮวาที่เมืองไทยแล้วสินะ เค้า 6 คนมาเต้นมาร้องอยู่ตรงนี้ ... ขอบคุณจริงๆ ที่มา ขอบคุณค่ะ ไม่ว่าหลังจากครั้งนี้ เฮียๆจะกลับมาหรือไม่ ก็จะรักเหมือนเดิม ... สนับสนุนเฮียๆเหมือนเดิม แต่สักวันหนึ่งเราคงได้ไปดูเค้ากับเพื่อนๆที่เรารัก ที่เกาหลีนะ แอบหวังๆ ....

งานนี้ต้องขอบคุณทุกๆคน ที่ช่วยเหลือกันมาตลอด เป็นกำลังใจให้กัน แม้ว่าจะเครียดปลอบกันเอง สุขบ้าง ผิดหวังบ้าง ....แต่เราก็รักกันมากขึ้น ...เน่าอีกแล้ว

วันส่งไม่ได้ไปส่งเฮียๆเพราะวันจันทร์มีสอบ แต่ก็ต้องขอบคุณพี่นัญมากๆที่ขอลายเซ็นมาให้ T^T แม้ว่าเจ้จะต้องไปเจอไอ่บ้าเจสันกวนส้น... ตั้งแต่งานวีจนงานนี้ ... ขอบคุณจริงๆค่ะ

ปล.พูดถึงเฮียๆซะเยอะ แต่คนนี้ นัมเบอร์วันของเรา... ยังรอดูคอนเสิร์ตเว่นอยู่นะ อีกความฝันหนึ่งคือ เราต้องได้ดูคอนเสิร์ตเว่น คอนเสิร์ตวายจี กับครอบครัวบ้านเขียว .... ไม่รู้ว่าจะทำได้รึเปล่า แต่ชาตินี้ อย่างน้อยต้องมีสักครั้ง คิดถึงเว่นเว้ย... ตามใครก็ไม่สุขใจเท่าตามเว่น เหมือนเจอคนคุ้นเคย... เจอกันแล้วเหมือนว่า อ้อ แกมาแล้ว เจอกันอีกแล้ว อยากมีอารมณ์นั้นอีกครั้ง... แต่ยังไม่ต้องรีบมานะพี่ตอนนี้เหนื่อย -*-

ดูดิทำหน้าเครียดเลย ฮ่าๆๆ สตาฟฟ์เซเว่นไทยแลนด์ โผล่มาร้องไห้ให้ ชินฮวา กร้ากก...เค้าเก๊กหล่อต่างหากเฟ้ย -*-

ปล.2 วันนี้บลอกอารมณ์แบบว่า พล่ามมากๆ แต่ถ้าไม่พูด มันคงอัดอั้น...ได้ระบายออกหมดก็สบายใจ ความทรงจำดีๆประทับใจยังติดตรึงหัวอยู่เสมอ... เป็นกำลังให้ให้ไฟท์กันต่อไป Fighting !!!

ปล.3 คนอื่นอาจจะว่าเราบ้า แต่ว่า มีความสุขนะ ที่ได้ทำตรงนี้ มีความสุขจริงๆ แต่บางคนที่ไม่เข้าใจพูดยังไงเค้าก็ไม่เข้าใจอยู่ดี .... เฮ้ออ

---------------------------------------------------------------------------

พื้นที่โฆษณา

ผมสลวย สวย มีสปริง เด้งได้...แชมพูนี้ แอนดี้สะบัดบ๊อบ !!