♡◊ การเดินทางของเจ้าปูน้อย ◊♡

เมษายน ปี 2005 หลังจากเอนทรานซ์เสร็จไม่กี่เพลา ก็ได้ข่าวว่าเว่นจะมาเมืองไทย เราก็เป็นกำลังแรงงานที่ดีมีอะไรก็ช่วย ด้วยตระหนักเสมอว่า เราไม่ใช่แฟนเว่นแท้ๆน้า แต่ชอบเพลงเฉยๆ

วันรุ่งขึ้นหลังจากที่เว่นถึงเมืองไทย ขณะที่อิชั้นกำลังนอนหลับสบายบนที่นอน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น พร้อมเสียงปลายสาย "แก แกออกมาเหอะนะ ไม่มีแกเราไม่มั่นเลย" เอ่อ เออก็ได้ฟระ ออกก็ได้ และแล้วอิปูก็มีอันต้องระเห็จออกไปโรงแรมรอยัล ออคิด เชอราตัน ด้วยที่ว่า มันใกล้ไปสะดวกไปก็ได้ พอไปถึงก็เจอเหล่าเพื่อนๆและพี่ ไปนั่งรอกันที่ล๊อบบี้ด้วยกริยาอันสำรวม พอใกล้เวลาที่เว่นจะลงมา พวกเราก็เริ่มแยกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งจะไปดักหน้าโรงแรม ส่วนเราอุ้มจ้า เป็นสามคนที่ตัดสินใจว่าจะนั่งรอในโรงแรม แอบมีเซ้นส์นะ มันต้องออกตรงนี้แหละ ... และแล้วก็เดินออกมาจริงๆ แต่พอเว่นเดินมา เราสามคนก็ได้แต่ยืนเอ๋อ จนเว่นหันมามองแล้วตะเบ๊ะให้พูดว่า "อันนยอง~~~" ตอนนั้นแหละถึงจะเดินตามก้นเว่นออกไป -*- พอออกไปหน้าโรงแรม ก่อนเว่นจะขึ้นรถ ก็ไล่จะขึ้นรถก็ไล่จับมือแฟนๆที่อยู่ตรงนั้น แล้วก็บอกเป็นภาษาไทยว่า "แล้วเจอกัน"

. ขาวๆนั่นนั่นมิใช่ไอ่ปูนะคะ แต่เป็นพี่อีกท่านที่วิ่งมาพร้อมเสียง จับด้วยยยยย

จากนั้นเราก็ตามไปที่จุดหมายที่เว่นกำลังเดินทางไป อาร์เอสโปรโมชัน พวกเราก็เรียกแท็กซี่บอกว่า ไปลาดพร้าว ขับไปๆ ถึงสี่แยกสามย่าน แท็กซี่ก็ไล่ให้ลงพร้อมกับบอกว่า ไม่ไปๆ ให้ลง ณ บัดนาว โห กลางสี่แยกค่ะ ลองนึกภาพ เด็กผู้หญิง 3 - 4 คนวิ่งกระเซอะกระเซิงเรียกแท๊กซี่ เปิดประตูคันโน้นทีคันนี้ที ขณะที่ไฟแดงรถหยุดสงบนิ่ง และแล้วเราก็ไปถึงอาร์เอสอย่างปลอดภัย ด้วยการลงแท็กซี่ที่ปากซอยแล้วนั่งมอไซด์เข้าไปอีกที และนั่นก็เป็นการนั่งมอไซด์ครั้งแรกของไอ่อุ้มซะด้วย 555 ไปถึงเว่นเข้าไปแล้ว เราก็รอกันหน้าอาร์เอสจนเว่นออกมา แต่อยู่ในรถตู้ก็โบกไม้โบกมือ แต่ก็มีชอตเด็ดเพราะคุณเทอก็เอามือมาแปะๆกับแฟนเพลงที่กระจก และแล้วก็ตามต่อ อาศับบริการแท็กซี่คอลเซนเตอร์ไปต่อที่ อสมท. ไปถึงก็ไปนั่งติ๊งหน่องกันด้านล่าง กางแบนเนอร์ถ่ายรูปเล่น สัมภาษณ์รายการทีวี เม้ากันหนุกหนาน โดยไม่รู้เลยว่า เว่นกำลังออกมาโดยไม่ให้รู้ตัวอีกแล้ว พอเว่นเดินออกมา พวกเราแฟนเพลงก็ยืนเอ๋ออีกแล้วค่ะท่านผู้ชม เว่นก็เรียกอีกครั้ง เซเว่นไทยแลนด์ แล้วเธอก็เดินออกไป พวกเราก็วิ่ง ในตอนนั้นจำได้ว่า ดิชั้นแบกแบนเนอร์อยู่คนเดียว ในใจคิดว่า แม่งทำมาอย่าให้เสียตังค์ฟรีสิวะ เอาไปกางด้วยยยย วิ่งออกไปกางกับไอ่อุ้มที่น่ารถ แล้วก็ได้เจอกับชอตสายตามองแบนเนอร์แบบ เหมือนเด็กอยากได้ของเล่น แบบว่าดีใจแบบนี้

พอหลังจากเว่นเดินขึ้นรถไป ไอ่ปูกับไอ่อุ้มก็หันมามองกันว่า แกเว่นมองตารึเปล่า แล้วก็ได้รับคำตอบที่เหมือนกันว่า สายตาที่มอง คือ ขอบคุณจริงๆ

วันต่อมาตอนเช้าก็มีอินเทอร์วิวกับสื่อตอนเช้า สื่อเว็บไซด์ก็มีตัวแทนคือ พี่อ้อย พี่เต้ย อุ้ม ได้เข้าไปสัมภาษณ์เว่นทำให้ได้ลายเซ็นกลับมาบนแบนเนอร์อันนี้ .... เช้านั้นเราเลยปักหลักกันที่เชอราตัน เที่ยงๆบ่ายๆแล้วก็ออกเดินทางไปสยามเพื่อไปงานแจกลายเซ็น บรรยากาศตอนนั้นสนุกสนานมากแก๊งเขียวพร้อมหน้าพร้อมตาผูกข้อไม้ข้อมือเพื่อแสดงว่ามาจาก เซเว่นไทยแลนด์

งานแจกลายเซ็นไปด้วยความสนุกสนาน เห็นจะเด่นหน่อยคงเป็นไอ่น้องไอซ์ เพราะดันเป็นแฟนเพลงผู้ชายหน้าตาดี เลยโดนพิธีกรขอจับมือ .... แหม เว่นเห็นแล้วคงดีใจนะ มีแฟนเพลงผู้ชายตั้งหลายหน่อ ทรัพยากรที่มีค่าของบอร์ดเลยนะเนี่ย กรั่กๆ

อีกวันก็เป็นงานโชว์เคสที่ สยามกลกาล พวกเราก็รวมพลผูกหัวผูกหางเป็นไอ่ตัวเขียวกันอีกครั้ง วันนั้นสนุกมากๆ จากเว็บเรามีไป 13 คนก็นั่งอยู่อีกฟาก แล้วยังมีแฟนๆที่เพิ่งขึ้นมาทีหลังอยู่อีกฟาก แค่ 13 ตัวแต่ร้องเพลงดังมาก แต่เพลงหากินมีเพลงเดียว คือ วาจวอ แหม แถมร้องๆก็เกือบล่มอีกนะ แต่ก็ได้ใจสุดๆ ครื้นเครงสุดขีด ตอนเว่นพูดถึงวันไทม์ยังมีหน้าร้องเพลงวันไทม์ ได้ข่าวว่าเสียงดังอยู่ ประเด็นวันไทม์เนี่ยทำให้รู้ว่า เว่น ขี้งอนค่ะท่านผู้ชม!กับ perf. อัลบั้มสองก็กรี๊ดเหมือนเดิม ดีใจที่ได้ดูเพอร์ฟอร์แมนซ์ครั้งที่สอง ตอนนั้นแอบหวั่นๆในใจตลอดว่าจะได้ดูมั้ยวะ มีสองใจอยากให้คนชอบจริงแต่เราก็อยากดู แต่ถ้าตอนนั้นไม่ดูก็คงเสียใจจนถึงวันนี้

โฉมหน้าตัวประหลาดสีเขียวทั้งหลาย

คิดถึงจังเลย วันเก่าๆที่เราพร้อมหน้า ตอนนี้ไม่ค่อยได้รวมพลเหมือนเมื่อก่อนแล้ว โอะ ตอนนั้นเจ้แคทกำลังสวย อุ้มกำลังผอม พี่เต้ยยังดัดฟัน โอวว วันวานยังหวานอยู่ ฮ่าๆๆ

แต่แล้วความสุขก็ยังไม่จบอยู่แค่นั้น ไม่รู้ว่าโชคดีของพวกเราหรือโชคร้ายของเว่น ที่ต้องมาเจอไอ่พวกนี้อีกครั้ง ตอนงานแชแนลวี เดือน พ.ค. วันที่ 28 พ.ค. จำได้แม่นเพราะเข้าหอที่องครักษ์วันแรก แลเวก็เกิดวีรกรรมทำเพื่อผู้ชายขึ้น เมื่ออิสองสาว มศว หนีออกจากหอด้วยรถป๊าของเดี๊ยนเนี่ยแหละฮ่ะ ตั้งใจว่าวันนั้นจะไปส่งเพื่อนสนิทไปเรียนแพทย์ที่ หาดใหญ่ ก็บอกพ่อให้ไปส่งดอนเมือง แต่ในเวลานั้นเนี่ย จวนเจียนที่เครื่องเพื่อนจะออกเต็มทนแล้ว เราก็ไป ด้วยหวังว่าจะไปรับเว่นต่อ พอไปถึงในใจก็นั่นแหละ ทิพไปแล้วไม่ทันส่งทิพ แต่ว่ายังทันรับเว่น แต่ด้วยว่าพูดออกไปไม่ได้เดี๋ยวจะล่มค่ะ แม้ในใจจะรู้สึกผิดมากแค่ไหน แต่เอาวะออกมาแล้ว ก็ลงที่อาคารในประเทศต้องเดินๆๆไปที่ระหว่างประเทศซึ่งมันแอบไกลอยู่ ไปถึงก็เจอพี่น้องทั้งหลายมากมาย ก็เริ่มไปกางแบนเนอร์ตั้งวงร้องเพลง จนเว่นออกมาก็ได้ฤกษ์แหกปากของแท้ ผิดถูกไม่รู้แต่กุจะร้อง อิชั้นก็มีหน้าที่เดิมค่ะ ถือแบนเนอร์ ตอนนั้นคนมารับเว่นเยอะมาก พอออกมาเว่นก็ไหลๆเลยแบนเนอร์ไปแล้ว พวกเราก็อยากให้เว่นเซ็น ทันใดนั้นสวรรค์มาโปรดเมื่อพี่บงกชลากเว่นมาเซ็นให้ ...เราเอามือรองแบนเนอร์ยังจำได้ว่า เว่นเซ็นบนมือเรา โห แต่ว่าหน้าเว่นกุก็ไม่เห็นเล้ยยย เห็นแต่เท้า ยืนหลังแบนเนอร์รับผิดชอบแบนเนอร์ซวยไปค่ะ -*- จากนั้นก็ถึงเวลายกพลไปงานวี ตอนนั้นเหล่าพี่น้องก็แตกแยกกระจายเป็นสามเหล่า ไม่สนใจใครแล้ววิ่งไปขึ้นรถเพื่อออกเดินทางต่อ ถึงงานวีไปรวมพลกันตรงหน้าฮอลล์แต่งองค์ทรงเครื่องกันเหมือนเดิมผูกโบว์ริบบิ้น มีรายการรับเพนท์หน้าเหมือนเว่นที่ในช่วงนั้นเพนท์หน้าอยู่ แต่แล้วเรนก็ไม่เป็นใจตกยังกะฟ้ารั่ว ทำให้แบนเนอร์เว่นนั้นกลายเป็นที่พักพิงยามเมื่อฝนพรำของพวกเรา เปียกๆปอนแล้วก็ได้เข้าไปในฮอลล์ รอเว่นออกมาถือไฟเลข 7 กันคึกคัก ตอนนั้นก็ประทับใจอีกแล้วเพราะเพลงแรกคือ วาจวอ เว่นหันมาร้องกับแฟนเพลงฝั่งพวกเราตลอด ได้ใจสุดๆ หลังจากดูเพอร์ฟอร์แมนซ์เสร็จก็มีเซอร์ไพรส์เล็กน้อย เมื่อได้เข้าไปเจอเว่นอีกรอบ ในห้องหลืบเล็กๆ ยืนเรียงแถวหน้ากระดาน เพื่อมอบสายสะพาย คองเกรท แด่เว่น โอวว นี่แหละของขวัญในการแสดงความยินดีของพวกเรา เมื่อเว่นเห็นก็ทำหน้าแบบว่า โอววว พวกเมิงให้ไอ่นี่ตรูหรอ ยิ้มด้วยความเซอร์ไพรส์ แล้วต้าร์ก็พยายามจะใส่ให้แต่เว่นจะใส่เองเลยยื้อๆกันสักพัก พี่หยิกสูงเลยจัดการซะเอง หลังจากนั้นพี่แกก็เดินไล่จับมือเรียงตัว แต่เสียงโทรศัพท์แต่ละท่านก็ดังเป็นระยะๆ เริ่มจากเจ้เต้ย ฮอท ตือกอ มาเลย พอมาถึงไอ่อุ้ม กำลังยืนหันหลังคุยโทรศัพท์ โดยหารู้มั้ยว่า เมื่อหันมาอิเว่นก็ยืนเช็คแฮนด์อยู่ พอมาถึงเรา ไม่ได้มองหน้า แต่มองอก เพราะว่าเสื้อมันแหวกเห็นอก โอวว มันขาวเหลือเกิน ขณะที่ตอนนั้นอิชั้นดำมากก ย้ำว่ามากๆ เห็นได้จากในรูป เงาดำข้างหลังเว่น ป้าแว่นคนน้านนนน ... แต่ป้าแว่นคนนี้จะไม่กลับมาแล้วนะคะ เค้าปั้ดตะนาแล้ว

เสร็จจากตรงนั้นเราก็ไปตรงปากทางออกเปิดเพลงเต้นกันอยู่ตรงรถพี่อ้อย เป้นสาวท้ายรถเต้นกันอยู่ตรงนั้น โป๊งชึ่งสุดๆ เสร็จแล้วก็แยกย้ายกลับบ้าน สองสาวองครักษ์ก็ได้ไปนอนบ้านพี่ลินเป็นคืนแรก หลังจากนั้นก็มีคราวต่อๆไปนับไม่ถ้วน เข้าหอวันแรกก็ออก เลยออกมันทั้งปีที่เรียนเลยสิ - -"

ปีนี้เป็นอะไรที่เราประทับใจมากๆ เพราะหลังจากงานวีนี้เองที่ทำให้เราเป็นแฟนพันธุ์แท้ หลังจากเป็นพันธุ์ทางอยู่เนิ่นนาน จบงานนี้รักเว่นกันสุดๆ เป็นความทรงจำที่มีค่าจริงๆ